Jesteśmy oburzeni najnowszą z serii oficjalnych deklaracji UNESCO, zaprzeczających związkom Żydów z miastami Ziemi Izraela. Jest czymś niedorzecznym, by przypisywać te starożytne miejsca tylko do jednej religijnej i narodowej spuścizny: ich wspaniałość, i znaczenie dla całej ludzkości, wynika właśnie z ich zdolności wykarmienia i wspierani wielości kultur i cywilizacji. Hebron już stał, gdy patriarcha Abraham uzyskał, jak to poświadcza Pismo święte dla wszystkich religii Abrahamowych, prawa pogrzebowe dla swej rodziny w tamtejszej grocie Machpela. Mówiąc o tym mieście w kategoriach niemal wyłącznie islamskich, i określając je jako część „zagrożonej palestyńskiej spuścizny”, UNESCO niezdarnie usiłuje unicestwić jego kanaaneńską, żydowską i chrześcijańską przeszłość, i unieważnić przyszłość.
Miast posuwać się do rękoczynów w związku z rezolucją, jak miało to miejsce, delegaci uczyniliby lepiej, gdyby opuścili swe centrum konferencyjne by zobaczyć jak, po drugiej stronie Wisły, miasto Kraków kultywuje swą żydowską przeszłość. Choć jej historia jest jeszcze bardziej burzliwa niż historia Hebronu, ta pradawna polska stolica potrafiła połączyć jej żydowskie i katolickie nurty w opowieść, w które wzajemnie się oświetlają i wzmacniają, miast rywalizować i zaprzeczać. Ale stało się to dopiero po tym jak, pod niemiecka okupacją, niemal wszyscy Żydzi Krakowa zostali wymordowani. Modlimy się, by mądrość Krakowa przeniknęła do debat UNESCO – i by Żydzi Hebronu mogli się cieszyć przyszłością, której Żydów Krakowa pozbawiono.

Lesław Piszewski
Przewodniczący Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Polsce

Michael Schudrich
Naczelny Rabin Polski